دوره 11، شماره 2 - ( 4-1393 )                   جلد 11 شماره 2 صفحات 138-125 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

شهیکی تاش محمدنبی، رحیمی غلامعلی، خواجه حسنی مصطفی. استفاده از روش برنامه ‏ریزی ریاضی و تابع فاصله جهت دار در راستای محاسبه کارایی زیست محیطی (مطالعه صنایع تولید فلزات اساسی ایران). تحقیق در عملیات در کاربردهای آن. 1393; 11 (2) :138-125

URL: http://jamlu.liau.ac.ir/article-1-827-fa.html


چکیده:   (4413 مشاهده)
هدف محوری این تحقیق سنجش کارایی فنی و کارایی زیست محیطی صنایع تولید فلزات اساسی ایران با استفاده از روش‌های برنامه ریزی ریاضی می‌باشد. صنایع مورد بررسی این تحقیق به ترتیب کدهای ISIC عبارتند از: صنایع تولید فلزات اساسی، تولید محصولات اولیه آهن و فولاد، تولید محصولات اساسی مس، تولید محصولات اساسی آلومینیومی، تولید فلزات گران‌بها و سایر محصولات اساسی به جز آهن و فولاد و مس و آلومینیوم، ریخته گری آهن و فولاد و ریخته گری فلزات غیر آهنی. برای ارزیابی کارایی فنی از رویکرد SBM استفاده شده است. داده‌های این مطالعه حاصل آمارگیری کارگاه های صنعتی 10 نفر کارکن و بیشتر می باشد. همچنین برای ارزیابی کارایی زیست محیطی علاوه بر داده ‏های فوق، از داده های هزینه های اجتماعی بخش انرژی به تفکیک گاز آلاینده و همچنین میزان انتشار گازهای آلاینده و گلخانه ای بخش صنعت که از بخش انرژی و محیط زیست ترازنامه انرژی ، به‏دست آمده، استفاده شده است. برای اندازه‏گیری کارایی زیست محیطی از رویکرد تابع فاصله تولید جهت دار یا DDOF استفاده گردیده. بر اساس نتایج مطالعه مذکور صنایع تولید محصولات اساسی مس (کد 2721) و تولید محصولات اساسی آلومینیومی (کد 2722) هم از نظر کارایی زیست محیطی و کارایی فنی ساده کارآمد هستند. همچنین برخی از صنایع، مانند صنعت تولید محصولات اولیه آهن و فولاد (کد2710) و تولید فلزات گران‌بها و سایر محصولات اساسی (کد 2723) که از لحاظ فنی کارآمد هستند؛ از لحاظ زیست محیطی ناکارا عمل می کنند.
متن کامل [PDF 205 kb]   (889 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1393/5/4 | پذیرش: 1393/5/4 | انتشار: 1393/5/4

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.